Komentarze do: Ameryka – moja osobista terapeutka…

Autor: Marli

Marli — Sun, 13 Nov 2016 21:02:39 +0000

Polska mentalność jest straszna, ale też mało jest ludzi, którzy chcieliby ją zmienić. Trudno jest się uśmiechać, kiedy wszyscy wokół emanują smutkiem. Kiedy idziesz ulicą uśmiechnięta – wzbudzasz zdziwienie; kiedy życzysz komuś MIŁEGO DNIA – on zastanawia się, gdzie kryje się haczyk… Czy to jest normalne?

Autor: barbra-belt

barbra-belt — Fri, 28 Oct 2016 15:51:20 +0000

W odpowiedzi do Jaro. Jaro... natura ludzka jest taka, że musi mieć ciemną stronę. :D

Autor: MissSpark

MissSpark — Wed, 26 Oct 2016 12:44:29 +0000

Basia, foty i tekst cudo!! Mam bardzo podobne wrażenia. Podróże kształcą i są boskie! :))

Autor: Jaro

Jaro — Mon, 24 Oct 2016 17:37:19 +0000

Basia, bardzo dobrze napisane!
Ja też mam podobne odczucia po kazdym wyjeździe do US. Zastanawiam się tylko (biorąc pod uwagę także komentarz Tess), czy takie reakcje Amerykanów są tak długo jak wiedzą, że jesteś tam tylko przejazdem, na chwilę a jakie będą gdy odczują, że w jakiś sposób jesteś ich konkurencją/zagrożeniem/”pasożytem”?

Autor: Tess.

Tess. — Sun, 23 Oct 2016 22:46:02 +0000

Hmmm…. mówisz, że jesteś zafascynowana Ameryką.
Ja też byłam, przez około pół roku. Zauważyłam, że wszyscy uśmiechają się do mnie, pozdrawiają mnie.
Dziwiło mnie to – jak to, obcy ludzie a zachowują się tak, jakby mnie znali, przyjaźnie. Jednak, gdy zaczęłam ich w miarę rozumieć – moja fascynacja prysła. Zaczęłam zauważać, że ich przyjazny uśmiech, niknie wraz z odwróceniem się tyłem do kogoś – wtedy ich mina kojarzyła się z poczuciem smaku kwaśnej cytryny. Zauważyłam też takie zachowanie w stosunku do mnie.
Jestem tu już prawie 17 lat i uwierz mi, że wolę te nieprzyjazne miny Polaków, bo są szczere.
Przynajmniej wiem – „kto wróg a kto przyjaciel” i nie muszę główkować, jak wśród Amerykanów.
Oczywiście , nie biorę wszystkich do jednego worka – są Ludzie i ludzie.

___Tess.