Co do bycia ”bananowym dzieckiem” wtrącę się do dyskusji bo ten temat też leży mi na sercu od dosyć dawna. Wychowywałam się w miejscu, w którym sytuacja materialna mieszkańców raczej nigdy nie była zbyt kolorowa. Garstka rodzin którym powodziło się dobrze,(i nie mówię tu o byciu milionerem, raczej o godnych zarobkach) w tym moi rodzice. Moje otoczenie bardzo szybko wrzuciło mnie do worka ”bogaty bufon”, zewsząd dochodziły do mnie opinie o mnie od osób, których w ogóle nie znałam. Ile nocy przepłakałam, że jestem nielubiana to moje. Bo przecież najłatwiej siedząc pod sklepem i pijąc piwo ”dowalić” komuś komu żyje się lepiej. Ja miałam ambicje, chciałam być architektem. Ciężko pracowałam w gimnazjum, w szkole średniej. Rysowałam, uczyłam się matmy, fizyki, angielskiego podczas gdy moje towarzystwo wolało upijać się tanim winem i puszczać z kim popadnie w wieku nastu lat. Udało się. Mail z uczelni, została pani przyjęta na pierwszy rok studiów. Z sercem na ramieniu przeprowadzam się do Warszawy. (oczywiście głosy ”koleżanek”że rodzice płacą to i najbardziej bananowe miasto Polski, ale ja już wtedy mam to w nosie:) Przyjeżdżam… i poznaję dziewczyny z prywatnych szkół z czesnym miesięcznym przekraczającym moje miesięczne dochody, z torebkami na ramieniu za parę tysięcy złotych, w drogich samochodach. Jedne są przyjazne, inne może troszkę zadzierają nosy ale ja nie mam zamiaru ich oceniać. Ich rodzice doszli do tego ciężką pracą, NIKT nie ma prawa tego krytykować. Uśmiecham się tylko pod nosem i wyobrażam sobie co by się stało gdyby taka zamieszkała w mojej rodzinnej miejscowości. Ostracyzm, nienawiść i obelgi. Teraz jestem szczęśliwa, spełniam się w zawodzie, jestem z wzajemnością zakochana. Gdy przyjeżdżam do rodziców zdarza mi się słyszeć docinki za plecami gdy stoję w kolejce po bułki, ale teraz to już nie boli – wręcz bawi. Jestem ponad takimi ludźmi. I nie dlatego, że rodzice mają lepszy status finansowy, dlatego, że nie szufladkuję ludzi, nie oceniam po pozorach i warzę słowa, bo na własnej skórze się przekonałam jak silnie krzywdzące potrafią być. A z niższych pobudek? Tak sobie czasem myślę, jak już zarobię na to Porsche to z przyjemnością przyjadę do rodziców. Niech zazdrośnikom tyłki pościska. A co! :)))

hunny… Cytat idealnie oddający, to co chciałam przekazać – przecież czy nie największym darem jest nasz umysł, w którym możemy stworzyć wszystko, a potem to zrealizować ?? Szkoda, że niektórzy tego nie wykorzystują.

guess who… wciąż powtarzam: myślisz szablonem. A już tłumaczenie studentek z tego, że uprawiają prostytucję bo ,,tak jest w Polsce” to już dramat. Kiedyś zdarzało się, że pracowałam za jakieś 4 zł za godzinę byle zarabiać i mieć coś na koncie – wierzę, że moja sytuacja w żaden sposób nie odbiegała od tej, w której są te mądre, ambitne panny uprawiające prostytucję, ale usprawiedliwiające się tym, że nie ma wyjścia, taki kraj. Powtarzam NIE WIESZ O MNIE NIC. A jeżeli fakt tego, że chodzę na pokazach i pracuję dla telewizji nazywasz ROZPIESZCZENIEM to znaczy, że jesteś typowym człowiekiem, który nie wierzy żeby mniej przyziemne rzeczy były dostępne zwykłym, niezamożnym ludziom z małych miast. SĄ – wystarczy wierzyć w ich realizację i wytrwale pracować i jestem na to żywym przykładem. Otwórz umysł bo interpretujesz to co widzisz bardzo jednotorowo.

A to mój ulubiony cytat: „Wszyscy marzą, lecz nie tak samo. Ci, co śnią nocą w najgłębszych zakamarkach umysłu – łudzą się, by odkryć próżność swych snów;
Ci natomiast co za dnia marzą, to ludzie niebezpieczni, ponieważ mogą – oczy mając otwarte – wprowadzić swoje marzenia w czyn.” T.E. Lawrence

Powodzenia!!