Czy dobrze mi w telewizorze?

Przy całym zamieszaniu zdążyłam wysłuchać wielu opinii i recenzji na temat mojej obecności w Na Językach, a sama nie napisałam nawet SŁOWA o sprawie z mojego punktu widzenia. Taka blogerka. Po 3 wyemitowanych odcinkach mogę odkryć odrobinę tajemnicy na temat tego jak jest, czy spoko, kto się lubi i czy kradniemy sobie doczepy jak na pewnym konkursie miss.

Zacznijmy od tego, że przed pierwszym odcinkiem jednak miałam trochę spiny związanej z NIEZNANYM. Jak to będzie, czy dam radę, czy zdołam się przebić i czy nie wyjdę na idiotkę z moim jakże finezyjnym poczuciem humoru. Przy pierwszym podejściu nowy skład był delikatnie spięty i chyba układał sobie hierarchię przy stole – jak to w stadzie bywa. I dobrze – wyczucie wzajemnych granic i ułożenie kto jest kim to istotna sprawa, żeby potem już na luzie lecieć z flow – razem. I tak oto dopiero od drugiego odcinka to flow było solidnie widoczne. Z mojej strony zostały popuszczone lejce, bo po obejrzeniu pierwszego odcinka wyciągnęłam parę wniosków, w tym jeden najważniejszy – GDZIE JEST BAŚKA. Dlatego w kolejnych zamiast być tylko panią ekspert, posadziłam przy stolę Pasek. Tu mój ulubiony odcinek do tej pory.

A co z ludźmi? Większość osób znałam z czerwonych dywanów, więc nie było wielkich zaskoczeń. No może poza Mikołajem Lizutem, którego po oglądaniu programu w TV wkładałam do worka z  ,,raczej nie polubię” . Tymczasem bardzo dobrze siedzi się na przeciwko i nawet zagościło na stałe zjawisko ,,sympatia”. Po fragmencie ,,Polskiego gówna” w ostatnim odcinku, z Jego wersją boyleski mogę nawet pokusić się o ,,czysta sympatia”.

Co do Agnieszki Jastrzębskiej – nie jest prawdą, że się nie lubimy, co parę osób (i komentarzy) sugerowało. Fakt – przerywa mi. Fakt – ja krzyczę na Nią, że krzyczy. Znamy się od paru lat spotykając się prawie codziennie na kotletach i nasza relacja nie jest dla nas nowością, chociaż dla widza – a i owszem, stąd wnioski. Jastrząb jest ok i śmiało można nazwać ją GWIAZDO-PEDIĄ, bo wie wszystko, o wszystkich – serio.

Karolina Korwin Piotrowska przy każdym przeglądzie retro prasy mówi ,,dziecko co ty wiesz” i ma rację, bo niezbyt precyzyjnie znam rzeczy sprzed mojego urodzenia (w czepku).  K. ma sporą wiedzę zdobywaną na przestrzeni wielu lat, natomiast ja potrafię zaskoczyć Ją moim współczesnym, show biznesowym ,,know how” – i tak oto się uzupełniamy. Jest raczej porozumienie niż jego brak. W garderobie nawet całkiem rozsądnie zaopiniowała teksty na moim blogu. Może posłucham. Profesor Karolina jest spoko.

No a Agnieszka Szulim… – cokolwiek dobrego napiszę, będzie to przez czytelnika odebrane za niewiarygodne, dlatego wstrzymam się od komentarza –  sama zainteresowana wie jak jest :)

Mam poczucie, że ta ekipa jest serio – fajna. Dopasowaliśmy się i okazało się, że każdy spełnia tam jakąś rolę, chociaż nikt na nic się nie umawiał. Dlatego mimo różnic w poglądach, doświadczeniu i wieku jakoś wszyscy traktują siebie równo  i z szacunkiem, mimo że żart bywa ostrym.

Nie, nie ma scenariusza wypowiedzi, nie, nikt nie mówi nam co i kiedy mamy mówić. Wszystko dzieje się na po prostu i naturalnie. Co ciekawe nie ma nawet dubli (jedynie w bardzo wyjątkowych, technicznych sytuacjach),  ale w naszych rozmowach – nigdy nikt nie usłyszał ,,to było dobre, powtórz do kamery 2″. Full reality – rzadkie w telewizji, dlatego cenne. Lubię ten program, lubię całą ekipę, która go tworzy, lubię tam być i szczerze przyznam, że jest to produkcja, która jest po prostu BARDZO SPOKO. Nie jest to fabryka, czy wydmuszka robiona z rozpędu – dużo w tym serca i zaangażowania wielu kreatywnych głów.

Baśka jest zadowolona, motyle kicają, tęcza śpiewa – świat jest fajny. I chociaż przy każdym odcinku mam do siebie tonę zarzutów, to ostatecznie trochę jestem DUMNA.

PS. nie, nie mam doczepianych włosów.