Paryż – ma miłości…

Jakiś czas temu, jeszcze przed wyjazdem strzeliłam wywód na temat różnego postrzegania i przedstawiania Paryża. Zastanawiałam się czym to miasto będzie dla mnie: miejscem rozgrywania się prozy życia codziennego, czy magiczną krainą. Odpowiedź jest następująca: Kraina z magiczną prozą życia codziennego :) Miasto urzekło mnie w 100% !!! Kiedyś myślałam, że miłość do Paryża to coś bardzo powszechnego i zbyt mało oryginalnego żeby mogło mi się przytrafić – bzdura. Jest to miejsce, które porywa, inspiruje, wciąga i absolutnie pochłania.

Żeby opisać wszystko co zobaczyłam, przeżyłam, doświadczyłam w trakcie tego tygodnia potrzebowałabym chyba czasu aż do wyjazdu z Francji. Dlatego pozwolę sobie ograniczyć się do pewnych szczegółów, które szczególnie mnie urzekły i poświęcę na nie kilka wpisów. Nie będę też zbyt dokładnie roztkliwiać się nad zabytkami bo o nich możecie przeczytać w przewodnikach. Z resztą z czytaniem tego typu relacji jest trochę jak z recenzją filmu. Czyli, żeby była dobra nie może opowiedzieć wszystkiego bo nie będzie po co iść do kina :P Dlatego postaram się opowiedzieć Wam o kilku detalach tego miasta, bez głębokiej analizy architektury każdego budynku i szaty roślinnej wszystkich ogrodów. Dorzucę jedynie kilka praktycznych wskazówek dla przyszłych odwiedzających :)

Zacznijmy od Luwru, który jest przecież perełką, centrum kultury, obiektem literackich oraz filmowych zainteresowań i bóg wie czego jeszcze. Fakt jest taki, że miejsce robi poważne wrażenie i czy jest się fanem sztuki czy totalnym laikiem – warto zobaczyć, doświadczyć, posmakować. Pierwsze OGROMNE wrażenie robi OGROMNA kolejka, która ciągnie się… zawija… snuje… a na samym końcu stoi pan ze znakiem, na którym napisane jest ile trzeba od tego momentu ludzkiego ślimaka czekać na wejście – w naszym przypadku 1,5 godziny! Zaskakująco czas zlatuje bardzo szybko i nie pozostawia po sobie nieodwracalnej traumy, czy nienawiści prowadzącej do samookaleczenia :D

*

*

*

W celu wyniesienia czegoś więcej z tej wizyty niż tylko walorów wizualnych pożyczyłyśmy specjalne przewodniki multimedialne, które  są rozwiązaniem zasługującym na jakąś pokaźną nagrodę w dziedzinie technologii. Zakładam takie cacko na uszy za pośrednictwem słuchawek i spaceruję ze specjalnym, dotykowym padem. Kiedy interesuje mnie jakiś obiekt/sala/zbiór dzieł wpisuję przypisany do tego czegoś numer (umieszczony na tablicach opisowych) i słucham ciekawej historyjki dotyczącej zjawiska. Mogę wybrać opcję ogólną mówiąca treściwy opis w stylu: ,,Wenus z Milo jest wykonana przez anonimowego twórcę i jest najsłynniejszą na świecie rzeźbą bogini Afrodyty….”, lub też wariant szczegółowy zawierający elementy typu: ,,Lewa noga jest na czymś wsparta, przypuszcza się, że na żółwiu. Kiedyś w lewej ręce prawdopodobnie trzymała jabłko, a ręka trzymająca jabłko była wsparta na kolumnie, aby podtrzymywać ciężar….” lub też wersje obydwie. Przewodnik absolutnie mnie zafascynował – klikałam jak nawiedzona :D Ma jedną wadę – działa tylko 3 godziny, podczas których nie ma szans aby zobaczyć wszystko i trzeba wracać do punktu wypożyczeń żeby wymienić baterię!

Po Luwrze uczucia są następujące: satysfakcja, pełna głowa i dzikie zmęczenie – tyle tylko, że pozytywne. Wszystko rekompensują ogrody tego miejsca, w których jest mnóstwo przestrzeni żeby paść, zrelaksować się i rozkoszować się w urokach paryskiego otoczenia. Prawdziwy plaster na bolące nogi i kręgosłup :P

*

*

*

Porady praktyczne:

• Wejście do Luwru dla osób poniżej 26 roku życia ZA DARMO. Zawsze, wszędzie, bez wyjątków. Należy mieć tylko jakiś dokument, który to potwierdza. Dla pozostałych 10 euro.
• Podobno jest jakieś wejście podziemne (oznakowane), prosto ze stacji metra, którym wchodzi się dużo szybciej niż z kolejki ,,naziemnej”.
• Przewodnik multimedialny: 6 euro.
• Nie próbujcie iść tam w pierwszą niedzielę miesiąca, która jest darmowa dla wszystkich bo kolejka podobno jest wtedy minimum 4-godzinna…

Tak przebrnęliśmy przez pierwszy punkt na mapie moich westchnień i zachwytów paryskich. Kolejnym będą Vintage Store’y, które skradły moją duszę, ciało i fundusz operacyjny :P